Wij, Mariella en Lammie komen in actie voor...
... de strijd tegen borstkanker.
In 2006 kreeg ik borstkanker. Wat een enorme angst kwam er over mij heen. Schrik. Ongeloof. Alle termen die worden gebruikt bij kanker werden waarheid. Ik werkte als Verpleegkundig Specialist Oncologie en had al zoveel vrouwen mogen en kunnen begeleiden en nu trof het mijzelf. Mijn moeder was overleden aan borstkanker, 7 jaar daarvoor. Ik moest het mijn vader en vele anderen vertellen. Vreselijk was dat. Zijn verdriet te zien. Maar het maakte mij ook sterk en krachtig, ik zou het overleven. En dat gebeurde.. Dankzij de operatie, bestralingen, chemotherapie en hormonaal therapie. Kreeg zelfs de mooiste, liefste, fantastische, wonderbaarlijke dochter nog daarna. Al was die kans 0.1 % . Ze is er! Een groter en mooier wonder is er niet!
In december 2024 moest ik voor controle, de 18e keer. Tussen het werk door ging ik even heen. En wat bleek, er zat een tumor in de andere borst. Nooit verwacht, hoe dan??? De meest agressieve deze keer, Triple Negatief. Niet gevoelig voor hormonen, niet gevoelig voor immunotherapie. Ik moest het nu mijn dochter vertellen, 13 jaar. Mijn allergrootste dierbaarste schat. Mijn doodsangst was onnoemelijk groot daardoor, niet te vergelijken met de eerste keer. Om dat mooie wezentje. Nadat alle uitslagen binnen waren, weefsel, MRI en Pet scan en hierbij gelukkig geen uitzaaiingen waren aangetoond, beloofde ik haar "ik ga niet dood lieffie. Ik ben sterk, heb het al eerder meegemaakt en weet dat ik het kan. Het is best zwaar maar ik kan dit".
Het was ontiegelijk zwaar. 20 jaar ouder, alleenstaande moeder, de angsten die 's nachts vooral opkomen als je alleen bent; het ziek zijn, zwak worden, de haaruitval wat mijn meisje vooral heel erg vond, en ik zeker ook! De chemokuren waren veel meer, 30 weken via infuus, operatie en daarna nog eens 24 weken chemo tabletten. Loodzwaar was het. Daarom stelde ik als doel dat het leven van haar vooral zo gewoon mogelijk door moest gaan. Haar zelf naar school brengen, zelf naar sport brengen 5 x in de week, vooral mee naar alle mooie fantastische wedstrijden die ze meedeed en daardoor vele successen van haar en haar team meegemaakt. Een paar keer Nederlands kampioen geworden, Europees kampioenschappen mee gedaan. Wat hebben we allemaal niet gezien. Pruik op, wenkbrauwen "op", pillen mee en gaan. Super dankbaar ben ik ook voor alle mooie mensen om me heen die ons er door heen hielpen met een bakje macaroni, een kaartje, bloemen, met ramen lappen, de stofzuiger gebruiken, een kletspraatje, kaartjes, kopjes thee en ook vele tranen opvangen..
Samen met mijn lieve collega Kina de Winter (in overleg met familie mag ik haar én haar naam noemen), die ik al 40 jaar kende, het hele traject doorstaan. Zij begon 6 weken eerder dan ik, ook Triple Negatief. Ook moeder. Lotgenootjes werden we dus ook, helaas. We deelden alles, meestal per Whatts App. Dagelijks de ongemakken, de pijntjes, hoeveel haren we kwijt waren, wat we gingen eten, de tranen, de zorgen, onze moed, de huishoudelijke klusjes die nog moesten, zeker moedigden we elkaar altijd aan, sleepten elkaar erdoor, samen koffie drinken op de poli, elkaars pruik voelen. En daardoor werden we hartsvriendinnen, gelukkig. We gunden het elkaar natuurlijk niet, maar "als het dan toch moet, dan het liefst met jou"! Helaas is zij 2 maanden na de laatste kuur overleden. Een ongelofelijke krater in mijn hart en dat van velen, onbeschrijfelijk verdrietig.
Tijdens de kuren bij een workshop van Goed verzorgd beter gevoel ook Mariella getroffen. Ook Triple Negatief. Ook een prachtige tiener dochter. Wat het is met lotgenootjes, geen idee, maar je bent gelijk met elkaar verweven, in één seconde.. We delen ook veel ellende, slepen elkaar er door heen en op dit moment trekken we elkaar er vooral door om een nieuwe uitgave van onszelf te worden. Want de oude worden we niet weer.
Door mijn beide ervaringen zie ik zo duidelijk de ontwikkeling in de behandeling van borstkanker! Wat ben ik blij dat er zoveel onderzoek is gedaan. Had ik 20 jaar geleden deze Triple Negatieve variant gehad, dan had ik het niet eens een tweede keer gekregen denk ik.
Zonder de vele onderzoeken bij deze variant, zou ik nu niet zover zijn dat ik mag en durf te hopen op een toekomst. De eerste 2 jaar zijn bijna voorbij, de spannendste.
Daarom willen Mariella en ik onze krachten nu versterken. We gaan naar 4 oktober toe lopen! Om sterker te worden, om ons weer krachtiger te voelen, om te verwerken, waarschijnlijk om nog een keer weer heel veel tranen te laten maar ook om te lachen. Om de overleving te voelen én.... om te helpen geld binnen te halen voor borstkanker onderzoek. Zodat over 20 jaar, als onze dochters volwassen zijn, er nog meer mogelijk is aan behandelen en de overlevingskansen nog vele malen groter zijn.
Daarom zijn wij op 4 oktober "Team Triple Positief". Omdat we hopen dat ook de Triple Negatieve soort, niet zo negatief blijft.
Helpen jullie ons om een mooi bedrag te verzamelen? Je kunt ons sponsoren door donaties te doen, door mooie producten te kopen in de webshop van Pink Ribbon maar natuurlijk ook, en dat is wel het gezelligst, door mee te lopen in ons team! 4 oktober, in Westerbork.
We lopen niet de grootste route, die omdat onze lijven nog lang niet hersteld zijn, soms nog van lood zijn en ons energie level nog niet zo hoog is. Maar dat maakt niet uit, iedere kilometer is er één en samen zullen we het halen!
Liefs, ook namens Mariella,
Lammie
In Nederland krijgt 1 op de 7 vrouwen de diagnose borstkanker. Sponsor je ons, dan steun je Pink Ribbon. Zo kunnen zij blijvend investeren in belangrijk kankeronderzoek.
