Paula Paternostre

.Zeven jaar geleden kreeg ik de diagnose borstkanker. Gelukkig werd die ontdekt tijdens het bevolkingsonderzoek, nét voordat ik 50 werd. De kanker was niet voelbaar en alleen te zien op de mammografie. Was ik twee jaar later opgeroepen, dan had mijn verhaal er waarschijnlijk heel anders uitgezien.

Er volgden een borstbesparende operatie, extra lange en zware bestralingen en uiteindelijk zeven jaar medicatie die zorgden voor ontstekingen in gewrichten, dagelijkse pijn en vermoeidheid.. Vaak ben ik geswitcht van medicijnen, in de hoop dat iets anders minder bijwerkingen had. Het was soms flink schakelen, zeker omdat ik ondertussen vooral moeder wilde zijn voor Bram en Tibbe én volop bezig was met de groei van de Browniehemel. Het was niet altijd makkelijk, maar ik ben vooral blijven kijken naar wat wél kon.

Vorig jaar mocht ik stoppen, maar na een controle en verdenking van opnieuw kanker, wat gelukkig loos alarm bleek, werd er voor de zekerheid toch nog een jaar aan vastgeplakt. 

Ik leef al lang toe naar september 2026, de maand dat ik mag stoppen met de medicatie en hopelijk officieel  schoon word verklaard. Een mooie mijlpaal. Daarom loop ik juist dit jaar de Dam tot Damloop voor Pink Ribbon.

Ik weet uit eigen ervaring hoe belangrijk vroegtijdige opsporing en goed onderzoek zijn. Nog altijd krijgt 1 op de 7 vrouwen de diagnose borstkanker.

Sponsor je mijn Dam tot Damloop? Dan steun je Pink Ribbon, zodat zij kunnen blijven investeren in onderzoek en steeds meer vrouwen dezelfde kans krijgen als ik.

Alvast heel erg bedankt en alleen maar liefde, want zonder liefde en steun ben je nergens ♥️