Daphne voor Pink Ribbon

En zo stond alles even stil…

Begin juni kreeg ik te horen dat ik borstkanker had.

Alles stond stil. En tegelijkertijd werd ik meegesleurd in een emotionele achtbaan waar ik niet voor had gekozen. Alles ging zó snel, de afspraken, de onderzoeken, de gesprekken, en toch voelde het tegelijk onwerkelijk, alsof ik in een film zat die niet over mij ging.

Inmiddels heb ik de operatie en de bestralingen achter de rug. De komende vijf jaar zal ik nog hormoontherapie krijgen. 

Dat brengt bijwerkingen met zich mee: vermoeidheid en vergeetachtigheid. 

Voor iemand die normaal gesproken altijd vol gas gaat, is dat een hele uitdaging. Mijn hoofd wil veel, maar mijn lichaam dwingt me tot stilstand.

En in die stilstand leer ik. Over ontvangen. Over vertragen. Over écht stilstaan bij wat er nú is. Ik was altijd al een dankbaar mens, maar nu voel ik een diepe, intense dankbaarheid voor de kleinste dingen.

Ik ben dankbaar voor de liefde van mijn gezin, voor Dennis die het pittig had maar onvoorwaardelijk naast me bleef staan, en voor onze prachtige kinderen Indy, Ninte, Elvan en Florent. Ook voor hen is het geen makkelijke periode geweest, met angst, onzekerheid en vele vragen. Ieder op zijn of haar eigen manier. Samen dragen we dit, stap voor stap.

Ik ben ook dankbaar voor de kaarten, de bloemen, de lieve woorden en de steun die ik mocht ontvangen. Van de kinderen van school, hun ouders, van collega’s, familie, vrienden en de mensen uit onze straat. En voor de goede zorg in het ziekenhuis in Ede. Dankzij hen kan ik zeggen: ik ben herstellende.

Ik voel me een gezegend mens.

Oktober is de borstkankermaand, een maand waarin wereldwijd aandacht wordt gevraagd voor borstkanker. Als je wilt, mag je iets in mijn collectebus doen. Voor meer onderzoek, voor betere zorg. Zodat steeds meer vrouwen en ook mannen, net als ik, de kans krijgen om te genezen.

Warme groet, 

Daphne