Astrid
Op 23 oktober 2025 moest ik afscheid nemen van mijn allerliefste vrouw Astrid.
Veel te vroeg verloor zij haar strijd tegen uitgezaaide borstkanker.
Astrid was een bijzonder mens. Ze was ontzettend sociaal en had een ongelooflijk goed geheugen voor mensen, namen, gebeurtenissen, kleine details, ze vergat ze bijna nooit.
Ze had oprechte aandacht
voor anderen en wist mensen het gevoel te geven dat ze ertoe deden.
Kinderen zijn voor Astrid altijd alles geweest. Haar liefde voor kinderen was groot en onvoorwaardelijk. Ze kon intens genieten van hun aanwezigheid, luisterde naar hun
verhalen en had altijd aandacht voor wat hen bezighield. Hun geluk en welzijn waren voor haar ontzettend belangrijk.
Misschien kwam die liefde ook voort uit haar eigen levensverhaal. Astrid heeft zelf als klein kind kanker gehad en heeft die ziekte gelukkig overleefd.
Daardoor wist ze al op jonge leeftijd hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Ze heeft haar eigen strijd
overwonnen en is daarna voluit gaan leven.
Juist daarom voelt het zo oneerlijk dat zij vele jaren later opnieuw met kanker te maken kreeg en deze keer haar strijd tegen uitgezaaide borstkanker niet heeft kunnen winnen.
Astrid hield van het leven en van samen mooie herinneringen maken. Ze genoot enorm van onze stedentrips en ging ook heel graag naar Disneyland Parijs. Samen
op pad, nieuwe plekken ontdekken, genieten van de sfeer en even helemaal weg zijn van de wereld. Het waren momenten waarop we samen gelukkig waren. Juist
die herinneringen zijn nu zo ontzettend kostbaar voor mij.
En natuurlijk was er haar liefde voor Winnie de Poeh. Misschien was het wel de eenvoud en de warmte van die verhalen die zo goed bij haar pasten: vriendschap, liefde, samen zijn en oog hebben voor de kleine dingen.
Een zin uit Winnie de Poeh raakt me daarom diep:
“Hoe gelukkig ben ik dat ik iemand heb gehad die afscheid zo moeilijk
maakt.”
Want wat ben ik gelukkig dat ik Astrid heb mogen kennen. Dat ik van haar heb mogen houden. Dat wij samen zoveel mooie herinneringen hebben gemaakt.
Op 23 oktober, de dag waarop ik Astrid moest laten gaan, start ik deze inzameling voor Pink Ribbon. De inzameling loopt tot 23 november, de dag waarop Astrid jarig zou zijn.
Een maand lang wil ik haar herinneren en haar leven vieren. Niet alleen met verdriet om wat we zijn kwijtgeraakt, maar ook met dankbaarheid voor wie Astrid
was en voor alles wat zij ons heeft gegeven.
Ik kan Astrid helaas niet terugbrengen. Maar ik kan haar naam wel verbinden aan iets dat anderen kan helpen.
Met deze inzameling hoop ik bij te dragen aan onderzoek naar kanker en aan betere behandelingen. Zodat kinderen die vandaag met kanker te maken krijgen misschien dezelfde kans krijgen die Astrid als kind heeft gekregen: de kans om de ziekte te overwinnen en op te groeien.
Zodat ouders hun kinderen langer bij zich mogen houden.
Zodat kinderen kunnen blijven dromen.
Zodat er meer verjaardagen gevierd kunnen worden.
Meer vakanties.
Meer stedentrips.
Meer dagen samen.
Misschien nog een bezoek aan Disneyland Parijs.
En vooral: meer mooie herinneringen.
Voor Astrid.
Voor het kleine meisje dat kanker overwon.
Voor de vrouw die zo van kinderen hield.
Voor haar liefde voor Winnie de Poeh.
Voor haar liefde voor het leven.
Voor alle mooie reizen en herinneringen.
Voor iedereen die zij nooit vergat.
En voor iedereen die nog samen verder mag. ❤️
Lieve Astrid,
ik had je zo graag nog een verjaardag gegeven.
Nog één stedentrip met je gemaakt.
Nog één keer samen naar Disneyland Parijs gegaan.
Nog één keer samen gelachen om iets kleins.
Nog één keer gewoon samen zijn.
Maar ik draag je mee. In mijn hart, in mijn herinneringen en in alles wat jij voor mij hebt betekend.
Van 23 oktober tot 23 november, één maand voor Astrid.
Honingpotje voor jou, lieve Astrid.
Voor altijd mijn mooiste herinnering. ❤
